Feesten in de favella en zwemmen met kaaimannen

Kaaimannen. Ze zien er gevaarlijk uit, wat ook maakt dat ze een grote aantrekkingskracht hebben op mensen. Zo ook op mij. De rivier vlakbij ons kamp zit vol met deze dieren. Je kunt er zo twintig tellen, liggend op de oever in de zon of in het water. "Je kunt hier zwemmen", zegt gids Nicolas. "Maar je moet wel uitkijken... Voor de piranha´s"... Over de kaaimannen zegt hij geen woord.

Dit is de Pantanal; een groot natuurgebied in Brazilië vlakbij de Boliviaanse grens. Het is bekend omdat je er zoveel wilde dieren kunt zien en zo dichtbij kunt komen, waarover later meer.

Rio

In Rio heb ik echt een fantastische tijd gehad. Ik ben op een toer geweest in de bekende favella Rocinha. Hier wonen naar schatting zo´n 200.000 mensen. Het is heel indrukwekkend om hier rond te lopen. Het is soms best normaal, zo zijn er winkels, internetcafé, scholen en de mensen begroeten je eigenlijk allemaal vriendelijk. Maar ook zie je mannen met allerlei wapens. Onze zwetende gids waarschuwde ons af en toe om nu even geen foto´s te nemen, als deze ´soldaten´ in de buurt waren. Je mocht je camera nieteens op hun richten. De elektriciteit wordt illegaal afgetapt, wat een wirwar van draden geeft. Alles is heel dicht op elkaar gebouwd, de riolering is open. En er worden flinke winsten gemaakt met de verkoop van drugs.

Voor toeristen is deze favella echter veilig. Er zijn jongens uit mijn hostel op zichzelf naartoe gegaan. De bewoners willen geen gezeik met de politie. Maar de buurt wordt ook met de harde hand geregeerd. Overtreed je de regels, dan sterf je een gruwelijke dood (de microwave).

Aan het eind van de toer word je met motortaxi door de favella weer de berg opgereden. Heel spectaculair.

Ipanema en nightlife
Verder heb ik veel op het strand (Ipanema) gelegen. Een heel mooi strand, bijzonder om rond te lopen en mensen te kijken. Voor zwemmen is het minder goed, de stroming is gevaarlijk sterk.

Op vrijdagavond zijn we naar een straatfeest in de wijk Lapa geweest. Dit is een mooie wijk waar het uitgaansleven zich bevindt. Alle partypeople van Rio gaan hier naartoe, verder is het een mix van straatkinderen, zakkenrollers, prostituees en she-males. Heb hier een diefstal van mijn tweede camera kunnen voorkomen.

Feest in de favella
Op zondagavond zijn we met de groep waarmee ik optrok naar een feest in de favella geweest. We hebben zelf de taxi naar de favella gepakt, nadat ik begrepen had dat je op jezelf hier naartoe kunt gaan. Het hostel laat je altijd veel meer voor dit soort trips betalen en ik probeer zoveel mogelijk zelf te regelen.

Een kaartje kopen doe je door een gat in de muur. Binnen klinkt de baile funk muziek door de speakers. De Braziliaanse vrouwen doen een dans op deze muziek die verdacht veel aan sex doet denken. Binnen is het heel vol en eigenlijk gewoon vies. Ik heb de toilet niet bezocht, maar de walm die op metersafstand te ruiken was vertelde eigenlijk al genoeg.

De Braziliaanse mannen dragen alleen shorts en ze hebben bijna allemaal tattoo´s. Als gringo roep je wel wat reactie op. Maar om aan te geven hoe veilig het hier is: er lopen minstens 30 gringo´s rond en er is een camerateam van BNN´s spuiten en slikken aanwezig. ´s Nachts hebben we vanuit de favella de bus terug naar Copacobana genomen. Tja, soms zijn dingen anders dan je denkt.

Ilha Grande, het paradijs?

Na Rio wilde ik direct naar de Pantanal gaan, maar mijn crew, bestaande twee meisjes uit Californië en een Engelsman zouden nog naar het prachtige Ilha Grande vlakbij Rio gaan. Op de ochtend zelf heb ik mijn plan omgegooid en ben met hun meegegaan.

Vanaf de kust pak je de boot naar dit heerlijke eiland. Daarna loop je met je backpack over het strand naar het hostel, half door het water. Auto´s zijn er nauwelijks, evenals wegen. We hebben hier verschillende hikes gedaan naar prachtige stranden en genoten van het relaxte leventje op dit eiland. Kun je dichter bij het paradijs komen?

Hierna ging ieder weer zijn eigen weg. En dat was best even jammer, want het was echt een toptijd met deze groep. Het was ook jammer om Brazilië te gaan verlaten. In Rio had ik best nog even willen blijven. Het is een fantastisch land, met prachtige natuur, vriendelijke en vrolijke mensen en veel feest. Het is het meest bijzondere land dat ik ooit bezocht heb.

Pantanal

De bus naar Campo Grande (Pantanal)probeerde met succes een koelkast te immiteren, op dit moment was het niet zo´n goed idee om hier met driekwartbroek en mijn Havaiana´s-slippers in te gaan. Na weinig slaap aangekomen in de warme stad. Hier snel een toer naar het park geboekt. Twee Fransen gingen precies hetzelfde doen en daarna naar Santa Cruz in Bolivia, waar Fransman Emmanuel woont. Ze nodigden me direct uit om mee te gaan.

In de Pantanal verbleven we in een soort grote hut. Slapen deed je in een hangmat op de bovenste verdieping.Ik heb dit overigens na twee nachten opgegeven, het is toch wel even anders. Ook hier was het weer supergezellig met alle reizigers ´s avonds. ´s Ochtends werd je wakker om zes uur van de opkomende zon. Om tien uur ging bij mij het licht uit. In touch met de natuur.

De dieren zijn hier inderdaad overal. En je kon inderdaad de rivier in. Wel even vreemd, in het water met de kaaimannen op een paar meter afstand, maar ze zijn over het algemeen banger voor jou dan jij voor hen. Het is het verschil met krokodillen die groter zijn en wel mensen aanvallen.

Verder heb ik toekan´s, capibara´s, papegaaien, spinnen, zwijnen en apen gezien. Een hoogtepunt was toen de gids (lid van een lokale stam) een anacondaspoor zag, de bosjes in rende, en hier met een vreugdesprong weer uitkwam. Er bleek een anaconda van vier meter te zitten. Hij pakte het beest op om ´m te laten zien. De spieren van het dier zijn echt keihard. Verder hebben we ook nog op piranha´s gevist, wat redelijk eenvoudig is. Ze bijten eigenlijk altijd.

De trein naar Bolivia
Na de Pantanal de grens over gestoken en de trein naar Santa Cruz gepakt. Niet een heel bijzondere stad, maar als je bij de locals blijft is het altijd leuker. We hebben een paar avonden goed gefeest en zijn naar goede restaurants geweest. Je kunt echt voor 3 euro een hoofdgerecht krijgen.

Santa Cruz ligt in de lagere, tropische delen van Bolivia. Het is een relatief rijkere stad, de bevolking is over het algemeen blank. Maar hier zie je ook al Bolivianen in de traditionele kledij en mennonieten, die in hun houthakkersoverhemden en tuinbroeken of bloemenjurken rechtstreeks uit de jaren ´50 oid lijken te zijn weggelopen. (zie http://www.jordibusque.com/stories/MennoBolivia/Thumbnails.html)

Rally en karaoke in Sucre

Hierna ben ik met de andere Fransman Nicolas naar Sucre gegaan. Onderweg inderdaad een ander Bolivia gezien. Onherbergzaam landschap met kleinde dorpjes bestaand uit kleine bakstenen gebouwtjes. De bussen zijn een stuk minder luxe, de weg door de bergen bestond voor het grootste gedeelte uit grind, zonder enige vorm van bewegwijzering of afrastering.

Sucre is een koloniale stad bestaande uit allerle prachtige witte gebouwen en kerken. De Bolivaanse vlag wappert overal.

Dit weekend is er een rally in de stad. Dat betekent dat er enorm luide wagens met een noodgang door de smalle koloniale straatjes scheuren. Een bijzonder gezicht en ik heb heel wat mooie plaatjes geschoten. Gisteren besloot ik op ´t plein de doorkomst van een auto te filmen toen plotseling de bocht uit vloog. Ik dacht even dat hij het publiek inging, want hekken of veiligheidsmaatregelen zijn ook hier afwezig, maar er was een soort muurtje van zandzakken gebouwd. Bij terugkomst op de baan kwam de volgende auto er alweer aan die bovenop de andere klapte. Het levert een leuk filmpje op.

In het hostel ben ik Zwitser Julian weer tegengekomen. Hij was de eerste backpacker die ik tegenkwam, bij aankomst in Buenos Aires. We hebben toen slechts een uur samengereisd. En heel grappig, hier kom je elkaar weer tegen. Heb met hem de stad hier verkend en de kroegen in geweest. We hebben onder andere nog een legendarische avond gehad in karaokebar disco Champagne (karaoke is heel populair hier) waar we een geheel eigen versie van Hey Jude vertolkt hebben. Vandaag splitsen de wegen weer, ik vertrek vanmiddag naar Potosi, de hoogste gelegen stad ter wereld (4060 m).

El viaje, de reis

Er zijn nog ongeveer zes weken van reizen over. Ik ben nu op ongeveer drie kwart. Zal heel leuk zijn om straks iedereen in Nederland weer te zien, we gaan mooie feestjes bouwen. Maar voorlopig ben ik nog even in Zuid-Amerika, ik vind het echt fantastisch hier.

De verhalen volgen hier weer. Bedankt voor alle reacties via dit weblog en mail, heel leuk om van jullie te horen en tot ziens!

(foto´s volgen hier heel snel!)

Hasta luego

Dirk-Jan